آنان که بحر را به نظر در سبو کنند

آیا شود سبوی مرا زیر و رو کنند

 

دل را حرارت غم تو کم نمی شود

ما را اگر به چشمه ی زمزم فرو کنند

 

فریاد انت ربی الاعلی کنم بلندَ

در حشر اگر مرا به علی رو به رو کنند

 

فردا که هر کسی به کفش هست نامه ای

ما را به گریه ی غم تو شستشو کنند

 

ما طفل خا ک باز تو هستیم یا علی

ما را بگو ز خاک نجف جستجو کنند

 

دامان کهنه ی من ژولیده را بگو

با دست های خسته ی زهرا رفو کنند